Een verhaaltje dat bestaat uit twee delen. Hier is alvast het eerste deel:
Deel 1
Mahone opende het vuur op de twee voortvluchtigen. Net voor een kogel zich een weg zou banen door Michael’s borst, duwde T-Bag hem weg, waardoor Michael op de grond viel. T-Bag kon zich niet op tijd wegtrekken voor een volgende kogel, en werd geraakt in zijn onderbeen. Mahone hield het pistool gericht op T-Bag, en stapte naar hem toe. Michael, die nog steeds op de grond lag, zette zich recht. “Blijven staan, Scofield!” Hij richtte zijn vuurwapen op Michael. “Blijf hier staan.” Mahone zette enkele stappen naar achter, de revolver nog steeds op Michael gericht. Hij nam een touw, en ging terug naar Michael en T-Bag. “Moet je ons niet meteen vermoorden, Alex?” “Ze willen jullie levend, Scofield.” Mahone gooide het touw naar Michael, en wees naar T-Bag. “Bind hem vast!”
Enkele minuten later waren T-Bag en Michael vastgebonden. Mahone ijsbeerde door de kamer. “Bel dan toch, Pam.” De gsm van Mahone ging af, waardoor er een kleine lach op zijn gezicht verscheen. Hij nam op. “Pam?” Toen hij hoorde dat hij niet Pam aan de lijn had, maar Bill Kim, vertoonde hij een teleurgestelde uitdrukking. “Wat is er, Kim?” Mahone keek Michael en T-Bag nog een laatste keer aan, en verliet de kamer.
Michael en T-Bag hadden alles al geprobeerd om los te komen, maar het had geen resultaat geleverd. Michael waagde een poging om een deftig gesprek met T-Bag aan te knopen. “Bedankt.” “Waarvoor?” “Je hebt m’n leven gered, T-Bag.” “Ach ja, het zou zonde zijn om jou te laten neerknallen.” Mahone kwam de kamer binnen. “Nog eventjes geduld, vrienden, Kim zal hier zo zijn.” “Wat gaat Kim met ons doen?” “Dat moet je hem zelf maar vragen, Bagwell. Vanaf nu is het tussen jullie en hem.” “Ik dacht dat jij zo graag alles wou afhandelen, Alex. Waarom laat je het nu aan iemand anders over?” “Omdat ik nu belangrijkere dingen te doen heb, daarom.” Voor de tweede keer kreeg Mahone telefoon. Hij nam op. “Mahone.” Mahone keek opgelucht rond. “Pam! Zijn jullie er?” Hij zag dat Michael hem aankeek, en ging wat verder van hem staan. Even later legde hij de telefoon neer. “Het beste nog, jongens.” Mahone verdween, en liet T-Bag en Michael achter, wachtend op Bill Kim. _________________
Bill Kim kwam al grijnzend de kamer binnen. “Zozo, wie we hier hebben.” Kim sloot de deur en ging voor Michael en T-Bag staan. “Als dat Scofield en Bagwell niet zijn.” Hij keek naar T-Bag. “Ik moet toegeven dat ik wel iemand anders verwacht had op jouw stoel. Maar goed, ik neem wat mij aangeboden wordt.” Hij richtte zijn blik op Michael. “Moet je me niet iets vertellen, Scofield? Bijvoorbeeld waar je broer is.” Michael keek Kim aan, maar zei niets. “Tuurlijk ga je hem niet verraden. Niet na al wat je voor hem gedaan hebt. Misschien moet ik een andere manier zoeken om je te doen praten.”
Kim verkocht Michael een klap in het gezicht. “Je weet dat dit nutteloos is, Kim.” “Dat weet ik inderdaad, Scofield. We hebben dit al eens gedaan, weet je nog? Maar nu zal er geen president Reynolds zijn die je komt redden.” Kim gaf Michael voor de tweede keer een klap in het gezicht.
T-Bag had de gave om scheermesjes op de vreemdste plaatsen te verbergen. Deze keer had hij een kunnen verbergen vooraan in de mouw van zijn vest. Hij was erin geslaagd om met het scheermesje het grootste deel van het touw door te snijden, en was haastig aan het overige touw bezig.
Kim verkocht Michael nog enkele rake klappen in het gezicht, en zette daarna enkele stapjes naar achter. Hij nam zijn revolver, en richtte het op Michael. “Als je niet wil praten, is dit het enige dat je nog rest.” “Net toen Kim ging vuren, rukte T-Bag zich los. Hij duwde Kim weg, en kwam op hem te liggen. Een schot ging af.
De deur vloog open. Lincoln stond in de deuropening, en zag Michael vastgebonden op de stoel zitten. “Linc!” Michael gebaarde met zijn hoofd naar Kim en T-Bag. Lincoln nam zijn revolver, en ging bij Kim staan. Kim duwde T-Bag van zich af. Lincoln bracht de revolver naar het hoofd van Kim. “Laten vallen!” Kim liet zijn revolver op de grond vallen.
Terwijl Lincoln Kim aan het vastmaken was op de stoel, ging Michael naar de zwaargewonde T-Bag toe. “Michael.” Michael keek naar Lincoln, die de gsm van Kim naar hem gooide. Michael ving de gsm, en toetste een nummer in. “Niet doen.” Michael keek naar T-Bag, en schudde zijn hoofd. “Ik moet een ambulance bellen. Anders overleef je het niet.” “En dan? Niemand zal me missen.” Michael scheurde een stuk van zijn hemd, en drukte het tegen T-Bag’s buikwonde.” “Zelfs na al wat je gedaan hebt, verdien je het niet te sterven. Ik bel een ambulance, en daar heb je niets op aan te merken.” Michael begon opnieuw het noodnummer in te toetsen. Met zijn laatste krachten, nam T-Bag de arm van Michael vast. “Pretty, niet doen, of ik vermoord je.” Hij probeerde te lachen, maar werd tegengehouden door een stekende pijn in zijn buik. Michael keek naar Lincoln, die aan de andere kant van de kamer stond. Toen Michael zag dat Lincoln aan het bellen was, gaf die hem een knipoog.
Niet veel later hoorden Michael en Lincoln de sirenes op hun afkomen. “Michael, we moeten vertrekken.” Michael keek nog een laatste keer naar T-Bag, die inmiddels bewusteloos op de grond lag. Daarna vluchtten hij en Lincoln langs de andere deur naar buiten, niet wetend of T-Bag het hele voorval zou overleven. _________________
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen Je mag geen reacties plaatsen Je mag je berichten niet bewerken Je mag je berichten niet verwijderen Ja mag niet stemmen in polls
Chat
**
